Meryem

-

“Maalesef kanser tüm organlarınıza yayılmış..”
Sonrasını dinlemedim bile doktorum şanslıysam bir iki yıl daha yaşayacağımı söylerken yüzünde hiçbir duygu kırıntısı yoktu, bunu binlerce kez yaptığı belliydi.
Ölüyordum! Perde kapanacak, seyirciler dağılacak, figüranlar başkalarının yaşamlarında yeni roller edineceklerdi. Peki ben hiç bu yolcukta gerçek anlamda başrolde olabilmiş miydim? Küçükken bebeklerime kurduğum o senaryolarda her şey güllük gülistanlıktı, o pembe dünyada belki gerçekten başrol olabilirdim. En başta bana çok korkutucu gelen bu gerçek artık o kadar da korkutucu gelmiyordu. Yirmi iki yıldır hiç durmadan koşmuştum, ayağıma yapışan zift parçalarından kurtulmaya çalışken bir yandan da herkesi mutlu etmekle o kadar meşguldümki nefes almayı bile unutmuştum.
Ben kimdim? İsmi Meryem olan binlerce kadından ne farkım vardı benim…  Kalabalığın içinde ki o yalnızlıkta debelenip durmuş battıkça dibe batmıştım.  Kuliste oturmuş seyirci karşısına çıkmaya hiç cesaret edememiş hep sıramı beklemiştim. O sıra, nihayet bana gelmişti anlaşılan. Babamın ölüm haberimi aldığında yalandan kahrolacağını o büyük tiratlarını atacağını biliyordum. Annemin timsah gözyaşları sel olup akacaktı, insanlar onları teselli ederken onların beni on altımda kapıya attıklarını, öğretmenimin beni ellerinden zor aldığını kimse umursamayacaktı.  Bu kimsesizliğin içinde cenazemi kaldıracak biri olur muydu? Benim gibi biri için en iyi seçenek belediye olurdu herhalde o işlemlerle uğraşacak biri bulunur muydu acaba?  
Köprüye vardığımda kendi kendime gülüyordum. Kendi cenazesini planlayan kaç kişi vardır ki şu dünyada. Azımsanmayacak kadar çok mudur, yoksa bir elin parmağını geçmeyecek kadar az mı? Belki de elime bir sihirli değnek geçmişti, hiç bir şey için söz hakkım yokken, ölümümü planlayabilmek benim için büyük bir hediye olurdu. Artık bu saçma sapan senaryoya istediğim sonu yazabilecektim, başarabilirsem en azından etkileyici bir sona kavuşurdum. Küçük bir liste hazırlamalı hiçbir detayı atlamamalıydım, böyle bir şansı bir daha yakalayamam.  Bir kahkaha attığımda çevremden geçen insanlar deliymişim gibi bakıyorlardı bana, onlarda olmayan bir güce sahiptim. Yaşamak benim kararım değildi ama nasıl biteceği benim kararım olacaktı.
Bir şeye gerçekten sahip olabilmek için ondan gerçek anlamda vaz geçmek gerektiği doğruydu. Bu senaryoda başrol olabilmek için vazgeçmek yeterliydi. Anlaşılan sahip olabilmek o kadar da büyük bir meziyet değildi…


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sevgi Emektir

-
Resim
Güzel ve  çirkindeki  canavar ,  bir prens olmasa ve bir şatoda yaş a masaydı; muhtemelen güzeli yerdi. Çocukken bize aşılanan mutlu sonlar acaba ger çek ten mutlu mu? Son zamanlarda bunu çok düşünüyorum. Küçükken izlediklerimiz, dinlediklerimiz, kurtarılmaya muhtaç prenseslerle dolu. Üstelik  filmlerde   de durum pek faklı değil. Uslanmaz çapkın adamlar bir anda, saf ve sakar kızlara tutulup değişiyorlar. İlişkileri başta iyi gitse   de başroldeki kadının mutlaka bir yerde canı acıyor. Sonrası bu hastalıklı adamı  iyileştirme  çabası ve mutlu son.  Bir kere değil defalarca kez bunu yapmış o adamlar, mutlu sondan sonra köşelerine mi çekiliyor? Cevabı hepimiz biliyoruz:Hayır! Peki  neden  h er  seferinde  masalların, filmlerin ve kitapların peşinden gidiyoruz. Her ilişkide bir tarafın diğerinden daha çok verici oluşu can sıkıcı.  “Ama onun bana ihtiyacı var!” peki senin, senin ona ihtiyacın yok mu? Dinlenmeye , sevilme...
Devamı

Bir Garip Sokak Köpeği

-
Resim
Bir sokak köpeği olarak sıradan ve sıkıcı bir hayatım var. Her sabah Pala’nın yerinde insanların parasını ödeyip yarısından fazlasını yemedikleriyle paşalara layık bir kahvaltı yapıyorum. Kahvaltıdan hemen sonra formumu korumak için köşedeki büfeye yürüyorum. Büfenin sahibi Mine harika bir kadın, her sabah bana gazete okuyor, her haberden sonra başımı okşuyor ve o haber hakkında benimle konuşuyor. Sanırım çok yalnız bir kadın ama şahane bir dost Nerede kalmıştık ah evet gazete... Günün en sevdiğim saati kesinlikle bu an. Gerçi eskiden gazete sayfalarını çevirerek okurdu ki sayfaları çevirirken çıkan o sese bayılırdım şimdiyse parlak mavi bir ekrandan okuyor eski tadı vermiyor tabi ki ama yine de gündemi takip etmek şahane. İnsanlar her gün sizi şaşırtacak bir şey buluyor. Gerçi eskiden daha neşeli haberler oluyordu, şimdi ise şiddet ve sapkınlık içeren haberlerden geçilmiyor. İnsan, çok acayip bir varlık. Kendi türüne ihanet eden başka bir tür yoktur dünya üzerinde. Öyle k...
Devamı

Boşluk

-
Resim
Yataktan çıkmak  istemediğimiz günler olur. Hiçbir şey yapmak gelmez içinden, uyumak istersin ,  bu dünyadan kaçmak  hatta kendini  kapatmak istersin.  Sonra dönüp baktığında fark edersin onu, içindedir .   Ö ylece sessizce seni bekliyordur. Korkarsın ondan kaçmak istersin ama bir gün mutlaka yüzleşmek z orunda olduğunu bilirsin. Ne zaman dır ordadır? Neden oradadır? Tüm bu soruların cevabını bilirsin ,  bilmediğin tek şey o boşluğu nasıl dolduracağındır. Sonra hiçbir şey olmamış içine hiç dönmemiş gibi çıkarsın o yataktan yeni bir güne uyanır gibi kalkarsın, kollarını açar gerinir yüzünde ki en sahici gülümsemeyle kandırmaya çalışırsın kendini.  Aynadaki yansıman en büyük aldatıcın olur, geçti dersin .   T a mam işte ,  doldurdum o boşluğu ama işte tam da o anda dikkatini çeker gözlerindeki boş bakışlar.  Gitmediğinin ,  senin kendini kandırdığının en büyük kanıtı ile yüz yüze gelirsin .   A rtık dönüşü yoktur ya o boşluğ...
Devamı